«بی‌رویا»، فیلمی پیشرو با نظام بصری کنترل‌شده

خبرگزاری ایرنا :

بی‌رویا، اولین فیلم آرین وزیردفتری را باید جدی گرفت. فیلمی پیشرو با نظام بصری کنترل‌شده، استراتژی روایی بکر و استفاده ساختاری بدیع از موسیقی افکتیو. اثری ملانکولیک آمیخته به راز و ابهام. ابهامی واقعی که به تدریج سلسله وقایع دراماتیک را مسئله‌دار می‌کند و امکان خوانش دوگانه از قصه (تئوری توطئه/سایکو درام) را فراهم می‌سازد.

بی‌رویا، یک آرت‌هاوس خلاقانه بومی است. جزو معدود آرت‌هاوس‌های موجه ایرانی طی سالیان اخیر که از دل تاریخ سینمای هنری اروپا بیرون آمده و حاصل شناخت دقیق کارگردانش از اسلوب رازآمیز فیلم مدرن است. بدین‌ترتیب فیلم در حال و هوا واجد مودی برگمانی در استحاله پرسوناژها می‌شود و در پلات معمایی‌اش هم منطق واقع‌گریز بونوئل در تبدیلِ تعلیق به راز/ابهام را بخاطر می‌آورد که از واقعیت به خیال/کابوس شیفت می‌کند.

بی‌رویا، در عین حال فیلم ذائقه‌ای کافکایی در مواجهه با هویت فردی نیز دارد و سه‌گانه روان‌شناختی پولانسکی (انزجار، بچه رزماری و مستاجر) در تکثیر هویت‌ و ایجاد کاراکترهای مجزا را به ذهن متبادر می‌کند. طناز طباطبایی در نقش زنی سرگردان میان توطئه اطرافیان یا زنی دچار اختلال روانی حاد، حضوری بیادماندنی دارد.
 

«بی‌رویا»، فیلمی پیشرو با نظام بصری کنترل‌شده